កាពីតែនៃជីវិត ភាគ២ (ត)

ពេលវេលាផ្លាស់ប្ដូរជានិច្ច ឧស្សាហ៍បានទទួលបាច់ផ្កា នឹងសំបុត្រសារភាពស្នេហ៍មួយពីថម។
ទោះបីជាកាយឆ្ងាយតែដួងចិត្តយើងនៅក្បែរគ្នា
ថមបានចំណាយពេល២សប្តាហ៍ មកសួរសុខទុក្ខឧស្សាហ៍
ទីបំផុតថ្ងៃដែលឧស្សាហ៍ទន្ទឹងរង់ចាំបានមកដល់ គឺថ្ងៃដែលនាងទទួលសញ្ញាប័ត្រថ្នាក់អនុបណ្ឌិត។ នៅក្នុងសាលដ៏ធំមួយមានសិស្សជិត១០០០នាក់

កាពីទែនជីវិត ភាគ២ (ត)

ហាងកាហ្វេSilen ជាកន្លែងធ្វើការចាស់របស់អាសេក
ពូពន្លឺជាម្ចាស់ទូរសៀវភៅចាស់ដែលបានទូកចៅលសៀវភៅ មួយចំនួននៅផ្ទះ ឧស្សាហ៍កាលពីមុន គាត់ជាប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់ម្តាយនាង។ ហើយពួកគាត់ទើបតែមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នាម្តងទៀត។ ពេលនេះពូពន្លឺមានកូនស្រីម្នាក់ ហើយប្រពន្ធគាត់បានលាចាកលោកហើយដោយរោគបេះដូង។ គាត់ជាម្ចាស់រោងម៉ាស៊ីនកិនស្រូវនៅខេត្តបាត់ដំបង។
នៅពេលឧស្សាហ៍អផ្សុកនាងក៏បាននឹកដល់ថម ហើយបានផ្ញើសារមួយទៅថម។ ជូនចំពោះថម!
តើលោកចាំខ្ញុំបានទេ ! ខ្ញុំគឺឧស្សាហ៍ដែលអង្គុយក្បែរលោកលើយន្តហោះ….នាងបានសួរសុខទុក្ខថម ហើយក៏បានសរសេរមួយប្រយោគថា …. ខ្ញុំមិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំប្រាប់រឿងទាំងនេះទៅលោកទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជានឹក…..! នាងក៏ច្រលំផ្ញើទៅថម
ឧស្សាហ៍ព្យាយាមណាស់ អានសៀវភៅ ស្រាវជ្រាវមិនឈប់ឈរ មិនបោះបង់ការសិក្សាឡើយ ទើបនាងមានឱកាសបានទៅចូលរួមកម្មវិធី “ភាពជាអ្នកដឹកនាំអាស៊ីអាគ្នេយ៍ស្តីពីបរិស្ថានសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយនិរន្តរភាព” ដោយចំណាយពេល១០ថ្ងៃ។
បន្ទាប់ពីបញ្ចប់កម្មវិធីវិធីនេះឧស្សាហ៍ នឹង មិត្តម្នាក់ឈ្មោះគ្រីស្ទី បានចំណាយពេល៥ថ្ងៃទៀតនៅវៀតណាមដោយធ្វើដំណើរតាមរថភ្លើងទៅ សាប៉ា ហើយអ្វីដែលស្មានមិនដល់គឺឧស្សាហ៍បានជួប ថម ម្តងទៀត។ ហេតុអ្វីចៃដន្យយ៉ាងនេះ។

កាពីទែនជីវិត ភាគ២

សៀវភៅជីវិត
ឧស្សាហ៍បានជាប់អាហារូបករណ៍ទៅសិក្សាអនុបណ្ឌិតនៅសហរដ្ឋអាមេរិក នាងបានភ្លក់រសជាតិជិះយន្តហោះ ជាលើកដំបូង ហើយក៏បានទទួលស្វាគមន៍ដោយរដូវទាំង៤ នៅអ៊ឺរ៉ុប រដូវស្លឹកឈើជ្រុះ រដូវរងា រដូវក្តៅ នឹងរដូវ រំហើយ រឺរដូវផ្ការីក
ជីវិតគឺជាការធ្វើដំណើរស្វែងរកនិងការស្វែងយល់ តែវាមិនមែនជាគោលដៅទេ។ គ្រប់កន្លែងដែលយើងបានទៅដល់សុទ្ធតែជាថ្នាក់រៀន។ គ្រប់មនុស្សដែលយើងបានជួប នឹងស្គាល់សុទ្ធតែបានបង្រៀនអ្វីមួយដល់យើង។ អ៊ីចឹងហើយទោះជាទៅដល់ទីណាក៏ដោយក៏យើងត្រូវស្ពាយយកការចង់ចេះ ចង់ដឹងទៅជាមួយជានិច្ច។
ឧស្សាហ៍បានខិតខំរៀនសូត្រ ដោយមិនសូវមានពេលសំរាកទេ។ នាងចំណាយពេលអានសៀវភៅជាច្រើននៅក្នុងបណ្ណាល័យ។ សៀវភៅបានក្លាយជាមិត្តកំដរនាងពេលនាងឯកការ។ តាមរយៈការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់នាងធ្វើអោយបានសំរេចកេរ្ត៍ឈ្មោះជាសិស្សឆ្នើមក្នុងសាលា។
វិស្សមកាលមកដល់ឧស្សាហ៍បានមកលេងគ្រួសារ នៅស្រុកកំណើត នៅលើយន្តហោះឧស្សាហ៍បានអង្គុយកៅអីក្បែរបង្អួចហើយក៏បានស្គាល់ ថម ចនសិន ជាកូនកាត់ អូស្ត្រាលី នឹង សូម៉ាលី អាយុ២៦ ឆ្នាំ។ ម្តាយជាជនជាតិអូស្ត្រាលី ឪពុកជាជនជាតិសូម៉ាលី នៅតំបន់អាហ្វ្រិកខាងកើត។ ដោយសារតែជនជាតិស្បែកស +ជាមួយខ្មៅ ធ្វើអោយថមមានសំបុរពណ៌សណ្តែកបាយរលោង ភ្នែកពណ៌ទឹកសមុទ្រ ហើយមានមាឌធំដំបង អមដោយសក់រួញអង្កាញ់ពណ៌ទង់ដែង ហើយមានថ្ពាល់ខួចសងខាងទៀត។
ផ្ទះថ្មីរបស់ឧស្សាហ៍ គឺនៅបុរីប៉េងហួត ក្បែរផ្សារម៉ាក្រូ មីងរបស់ ឧស្សាហ៍ទិញអោយ ។ វាជាផ្ទះដែលពោរពេញទៅដោយក្តីស្រលាញ់។ នៅខាងមុខផ្ទះម៉ែបានដាំផ្កាចំរុះពណ៌ នៅជិតផ្កាម៉ែដាំជី ស្លឹកគ្រៃ ម្ទេស ប្រទាលកន្ទុយក្រពើ និងស្ពៃក្តោបដាក់ក្នុងបាវរឺធុងទឹកដោះគោចាស់ៗ។ នៅលើដំបូលផ្ទះវិញពុកបានដាំ ដូចជាប៉េងប៉ោះ ត្រសក់ ត្រឡាច សណ្តែកគួរ ជី គ្រប់មុខ សំរាប់ស្លប្រចាំថ្ងៃ។

កាពីទែន ជីវិតភាគ១ (តចប់)

ខ្ញុំគិតថាគ្មាននរណាផ្តល់ឱកាសអោយយើងដោយងាយៗទេ ប្រសិនបើយើងមិនចេះក្តោបក្តាប់ឱកាសដែលខ្លួនមាននៅពេលនេះវាអាចនឹងធ្វើឱ្យយើងនឹកស្តាយក្រោយនៅពេលណាមួយមិនខាន!
មានមនុស្សច្រើនណាស់ដែលធ្លាប់ទទួលអារម្មណ៍ខកចិត្ត មិនមែនតែចំពោះរឿងស្នេហាមួយមុខនោះទេប៉ុន្តែវាក៏ប្រាកដជានៅមានអារម្មណ៍សមបំណងផ្សេងទៀតជាច្រើនដែលយើងមិនដែលរំលឹក!
យើងមិនអាចគេចផុតពីការឈឺចាប់ទាំងដែលយើងកំពុងតែដើរចូលទៅរកវានោះទេ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់នេះនឹងធ្វើឱ្យយើងស្គាល់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ជាងមុន ថាយើងជានរណា!
កុំបណ្តោយឲ្យការឈឺចាប់មកសម្លាប់យើងបាន ដោយងាយៗពេក ត្រូវតែយកវាមកធ្វើជាកំលាំងជំរុញចិត្ត ដើម្បីកសាងខ្លួនឱ្យរឹងមាំជាងមុន ព្រោះគ្មានមនុស្សរឹងមាំណា ដែលមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់សោះពីមុនមកនោះទេ!
តាមរយៈសៀវភៅកំណត់ហេតុ វាក៏ធ្វើអោយខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំបានចំណាយពេលនឹករលឹកដល់នរណាច្រើនជាងគេ នៅថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំត្រលប់ទៅបើកវាមើលជាថ្មីម្តងទៀត!!!
បើគ្រាន់តែដើម្បីក្រពះម៉ែមួយ គាត់ច្បាស់ជាមិនចាំបាច់ ត្រូវខំប្រឹងធ្វើកិច្ចការច្រើនដល់ម្ល៉ឹងទេ ប៉ុន្តែម៉ែខំព្រោះគាត់មានពួកយើងជាបន្ទុកដែលគាត់ត្រូវរ៉ាប់រង!
ឧបសគ្គមិនមែនជាចុងបញ្ចប់នៃជីវិតទេ ព្រោះនៅពេលដែលឆ្លងផុតពីឧបសគ្គជីវិតមួយ ឧបសគ្គថ្មីមួយទៀតក៏មកដល់!
បើនិស្ស័យពិតជាមានមែន ពួកយើងនឹងជួបគ្នាមិនខាន ប៉ុន្តែបើយើងជួបគ្នាដោយមិនបន្តបង្កើតនិស្ស័យល្អរួមគ្នាទេ និស្ស័យនេះវាក៏គង់តែអស់ទៅវិញមិនខាន!
ក្រោយពេលព្យុះភ្លៀងស្ងប់ទៅវិញ ដុំពពកខ្មៅស្រអាប់នៅលើផ្ទៃមេឃក៏រសាត់ផុតអស់ ហើយពេលនេះភពផែនដី ក៏បានជួបប្រសព្វជាមួយពន្លឺព្រះអាទិត្យសារជាថ្មី!
ជីវិតប្រៀបដូចជាសៀវភៅមួយក្បាលដែលចាប់ផ្ដើមដោយភាពស្អាតបរិសុទ្ធ ប៉ុន្តែរឿងរ៉ាវដែលយើងជួបរាល់ថ្ងៃតែងតែគូសឆ្លាក់នៅលើទំព័រនៃសៀវភៅនោះ រហូតក្លាយទៅជាសៀវភៅដែលគួរអោយចង់អាន!

កាពីទែននៃជីវិត ភាគ១ (ត)

ដរាបណាយើងនៅតែមានឱកាសដើម្បីទទួលស្គាល់ភាពបរាជ័យរបស់យើង នោះយើងក៏នៅតែមានឱកាសដើម្បី ប្រឹងប្រែងម្តងទៀត អោយតែយើងតាំងចិត្តថាមិនបោះបង់!
ខ្ញុំមិនដឹងថាវាត្រូវប្រើពេលយូរ ឬឆាប់ប៉ុនណាដើម្បីទទួលបានអ្វីមួយដែលយើងចង់បាននោះទេប៉ុន្តែខ្ញុំប្រាកដជាដឹងថាការខិតខំប្រឹងប្រែងថ្ងៃនេះ វានឹងផ្តល់លទ្ធផលនៅថ្ងៃណាមួយមិនខាន !
ជួនកាលអារម្មណ៍ល្អៗក៏ស្រាប់តែផុសឡើងមក នៅក្នុងកាលៈទេសៈមិនល្អ ហើយអារម្មណ៍បែបនោះវា ពិបាកជ្រើសរើសណាស់ថាត្រូវសម្រេចចិត្តបែបណាទើបល្អ!
ខ្ញុំជឿថាមនុស្សយើងម្នាក់ៗប្រាកដជាធ្លាប់មានអារម្មណ៏ល្អ ជាមួយនរណាម្នាក់ ទាំងដែលយើងមិនទាន់ស្គាល់គេច្បាស់ ប៉ុន្តែបើពួកយើងមានឱកាសបានស្គាល់គ្នាវាជារឿងល្អខ្លាំងណាស់!

កម្ម

..កាហ្វេឆ្ងាញ់យ៉ាងណា រមែងអស់
..ស្រ្តីស្រស់យ៉ាងណា រមែងជរា
..តែព្រះធម្មា មិនចាស់ឡើយ ? ។

_ក្នុងគម្ពីរវិសុទ្ធិមគ្គ កង្ខាវិតរណវិសុទ្ធិ បានសម្តែងថា
វិបាកទាំងឡាយ រមែងប្រព្រឹត្តទៅព្រោះកម្ម ។
វិបាកមានកម្មជាដែនកើត ។ ភពថ្មី រមែងមានព្រោះកម្ម។
ក្នុងលោករមែងវិលទៅ ដូច្នេះឯង ។

កាពិទែនជីវិតភាគ១ (ត)

គ្មាននរណាម្នាក់ជឿថាក្តីស្រមៃរបស់យើងនិងក្លាយទៅជាការពិត👎ទែ សូម្បីតែយើងផ្ទាល់ក៏ពិបាកជឿថាវាអាចកើតឡើងបានដែរ ប៉ុន្តែយើងក៏មិនចាំបាច់ខ្លាចក្នុងការចាប់ផ្ដើមក្តីស្រមៃឡើយ! ឧស្សាហ៍មានក្តីស្រមៃមួយគឺនឹងរៀនអោយបានចប់ថ្នាក់ទី១២ ដោយសារក្មេងស្រីក្នុងភូមិភាគច្រើនរៀនត្រឹមថ្នាក់ទី៩ ប៉ុណ្ណោះក៏ឈប់រៀនហើយរៀបការ។ ក្តីស្រម៉ៃទីពីរគឺទៅដើរផ្សងព្រេងជុំវិញពិភពលោក ពិសេសគឺទៅមើលភ្នំភ្លើងនៅ ឥណ្ឌូនេស៊ី។
បេះដូងរបស់យើងប្រហែលជាត្រូវបានបំផ្លាញអោយខ្ទេចខ្ទីច្រើនដង រហូតដល់វាសាុំនឹងភាពឈឺចាប់ហើយក៏ក្លាយទៅជារឹងមាំនៅពេលណាមួយ! លោកឪពុកកាន់តែធ្លាក់ចុះជ្រៅទៅហើយ ស្រវឹងមកផ្ទះរករឿងប្រពន្ធមិនឈប់ឈរ រហូតម៉ែទ្រាំលែងបានហើយ ក៏សំរេចចិត្តចាកចេញ
យើងកែប្រែអតីតកាលដែលកន្លងហួសទៅមិនបានទេ ប៉ុន្តែបើព្រះអាទិត្យនៅតែរះឡើងម្តងទៀត ហើយយើងនៅតែមានឱកាសក្រោកឡើងជាថ្មី យើងប្រាកដជាកសាងអតីតកាលថ្មីបាន។ ម៉ែបាននាំកូនទាំង៣ មករស់នៅភ្នំពេញសាងជីវិតថ្មីចោលពុក ។ តែម៉ែក៏មិនភ្លេចចុះឈ្មោះអោយកូនចូលរៀនឡើយ។

កាពីទែនជីវិត ភាគ១

ម៉ែតែងតែប្រដៅខ្ញុំអោយធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់ ប៉ុន្តែការពិតម៉ែជាមនុស្សដែលកុហកខ្ញុំច្រើនបំផុត។ កុហកថាម៉ែមិនអីទេទាំងដែលការពិតម៉ែល្វើយហត់ ម៉ែឈឺ !! រឿងនេះនិយាយពី អ្នកម្តាយម្នាក់ដែលមានកូនបីនាក់ក្នុងបន្ទុក ហើយវាជាការរៀបរាប់ពីខ្សែជីវិតរបស់កូនស្រីពៅ ឈ្មោះឧស្សាហ៍។ អ្នកម្តាយកម្សត់ចិញ្ចឹមកូនដោយការលក់ចេកចៀន
យើងអាចដឹងថានរណាម្នាក់ចូលចិត្តយើង ឬក៏អត់តាមរយៈទង្វើនិងកាយវិការបស់គេ ប៉ុន្តែរឿងដែលយើងមិនបានដឹងនោះគឺមូលហេតុពិតប្រាកដដែលថា ហេតុអ្វីក៏គេមិនចូលចិត្តយើង? វគ្គនេះនិយាយពីការប្រែប្រួលរបស់លោកឪពុក នៅពេលដែលឧស្សាហ៍បានចំរើនវ័យធំ ។ លោកឪពុកក៏ប្រែប្រួលទៅជាមនុស្សប្រមឹក ហើយរករឿង អ្នកម្តាយស្ទើររាល់ថ្ងៃ។
គ្របគ្នាសុទ្ធតែធ្លាប់ឆ្លងកាត់វយ័កុមារភាព ប៉ុន្តែមិនមែនជីវិតកុមារភាពរបស់ពួកយើង សុទ្ធតែបានឆ្លងកាត់រឿងដូចៗគ្នាទេ។ អនុស្សាវរីយ៍កាលពីកុមារក្លាយជារឿងដែលនិទានមិនចេះចប់! ឧស្សាហ៍មានកុមារភាព ដ៏ស្អាតមួយបែបអ្នកខេត្តដោយមិនធ្លាប់បោះបង់ចោលការសិក្សាឡើយទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបណាក៏ដោយ។ អ្នកម្តាយបានជំរុញឲ្យឧស្សាហ៍ប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រជានិច្ច ទាំងបងប្រុសទាំង២ ។

២៦ មេសា ២០២១ វិសាខបូជា

🌳ព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់ដឹង នៅថ្ងៃ ពុធ ពេញបូណ៌មី ខែវិសាខ ឆ្នាំរកា វេលាជិតភ្លឺ មុន ពុទ្ធសករាជ ៤៥ ឆ្នាំ ក្នុងព្រះជន្ម ៣៥ ឆ្នាំ។ ទីស្ថានដែលព្រះអង្គបានត្រាស់ដឹងជាសព្វញ្ញូពុទ្ធ ហៅថា ពុទ្ធគយា ស្ថិតនៅក្នុងរដ្ឋ ពីហា ( Bihar ) ប្រទេសឥណ្ឌា។

🌏ព្រះអង្គទ្រង់ប្រសូតិនៅ ថ្ងៃសុក្រ ពេញ បូណ៌មី ខែវិសាខ ឆ្នាំច វេលាជិតថ្ងៃត្រង់ មុន ពុទ្ធសករាជ ៨០ ឆ្នាំ ។ នៅឧទ្យានលុម្ពិនី ព្រៃសាលព្រឹក្ស ចន្លោះនគរទាំងពីរ គឺកបិលពស្តុ និងទេវទហៈ។ ឧទ្យានលុម្ពិនី សព្វថ្ងៃ នេះស្ថិតនៅក្នុងប្រទេស នេប៉ាល់ មាន ចម្ងាយ ២៧គ.ម. ពីព្រំដែននៃប្រទេស ឥណ្ឌា ។

🍂ព្រះអង្គទ្រង់ បរិនិព្វាន ក្នុងថ្ងៃ អង្គារ ពេញ បូណ៌មី ខែវិសាខ ឆ្នាំម្សាញ់ វេលាជិតបែក បច្ចូសម័យ មុនពុទ្ធសករាជ ១ថ្ងៃ ក្នុងព្រះជន្ម ៨០ ឆ្នាំគត់ ចន្លោះសាលព្រឹក្សទាំងគូ ក្នុង ក្រុងកុសិនារា ។ សព្វថ្ងៃនេះទីក្រុង កុសិនារា ត្រូវបានគេហៅថា ក្រុង កុសិនាហ្គារ៍ (កុសិនគរ) ឬហៅថាក្រុងកាស្យាស្ថិតនៅក្នុងរដ្ឋឧត្តរប្រទេសរបស់ឥណ្ឌា ។

រឿងនាងលតា

គុណនៃការរក្សាឧបោសថសីល តាំងពីក្មេងដរាបដល់ចាស់
#រឿងនាងលតា
កាលព្រះសម្ពុទ្ធបរមគ្រូ គង់នៅក្នុងជេតវនមហាវិហារ ជាអារាមរបស់អនាថ បណ្ឌិតសេដ្ឋីនាក្រុងសាវត្ថី។ កាលនោះមានធីតាម្នាក់ឈ្មោះនាងលតា ជាកូនរបស់ សាវត្ថីឧបាសក។ នាងលតាធីតានោះជាស្ត្រីមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ ចេះដឹងនូវច្បាប់ ព្រះពុទ្ធសាសនាជាច្រើនមាតាបិតាបានរៀបឲ្យមានគូស្វាមីភរិយា ក្នុងពេលដែល រៀបអាវាហមង្គលនោះបាននិមន្តព្រះសង្ឃមានព្រះពុទ្ធជាប្រធានទៅថ្វាយភត្តលុះរៀប មង្គលការហើយ ក៏បញ្ជូនឲ្យទៅនៅក្នុងសំណាក់មាតាបិតាក្មេក។
នាងលតាជាស្ត្រី មានមាយាទល្អត្រឹមត្រូវ ខំប្រតិបត្តិបំរើស្វាមីនិងមាតាបិតាដោយគោរពទាំងមាន ចិត្តអាណិតអាសូរដល់ទាសកម្មកររបស់នាង តែងចែកចាយសំពត់សាវអាវស្បៃម្ហូប ចំណីដល់ទាសកម្មករជារឿយៗវេលាថ្ងៃឧបាសថ នាងបានរក្សាឧបោសថសីលជានិច្ច ពុំដែលខានឡើយ។
ឯមាតាបិតាក្មេក ឃើញកូនប្រសារមានចរិយាល្អដូច្នោះក៏មាន សេចក្ដីស្រឡាញ់ពេញចិត្តជាទីបំផុត ព្រោះជាអ្នកមានសទ្ធាជ្រះថ្លាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាដូចគ្នា។ ក្នុងកាលជាខាងក្រោយមកនាងលតានោះក៏បានធ្វើមរណកាលទៅបានទៅកើត ជាធីតារបស់ស្ដេចវេស្សវ័ណ នាស្ថានចាតុមហារាជិកាទេវលោក មានឈ្មោះ ថាលតាដូចជាឈ្មោះក្នុងស្ថានមនុស្ស។
ឯព្រះបាទវេស្សវ័ណនោះ មានព្រះរាជធីតា ៥ អង្គគឺៈ នាងលតា ១ សជ្ជា ១ បវេរា ១ អច្ឆិមុតី ១ សុត្រា ១ កាលបើនាងធីតា ទាំង ៥ នេះកើតហើយ សក្កទេវរាជក៏នាំយកទៅស្ថានត្រៃត្រឹង ឲ្យធ្វើជាបាទបរិចារិកា របស់ព្រះអង្គ តែងឲ្យនាងទាំង ៥ លេងរបាំថ្វាយទតរាល់ៗថ្ងៃ។ ថ្ងៃមួយធីតាទាំង ៥ បានជជែកគ្នាថា យើងទាំងអស់គ្នានេះអ្នកណារាំច្រៀងពិរោះល្អជាងគេ នាងមួយថាខ្លួនគ្រានបើ នាងមួយទៀតថាខ្លួនគ្រាន់បើជាងជជែកមិនដាច់ស្រេចក៏នាំគ្នាទៅថ្វាយបង្គំ ព្រះបាទវេស្សវ័ណជាបិតា ហើយទូសសួរថា បពិត្រព្រះបិតានាងខ្ញុំទាំង ៥ រូបនេះនាងណារាំច្រៀងល្អពិរោះជាងគេ? ។
ព្រះបាទវេស្សវ័ណ បានឮព្រះរាជបុត្រីសួរដូច្នោះ ហើយក៏ប្រាប់ថា ម្នាលកូនសំឡាញ់ឪពុក បើនាងចង់ដឹង ចូរនាំគ្នាទៅរាំច្រៀងក្នុងទីប្រជុំនៃទេវតាក្បែរមាត់ស្រះអនោតត្ត នាព្រៃហេមពាន្តឯណោះ ទើបដឹងប្រាកដបាន។
ព្រះរាជបុត្រីទាំង ៥ ក៏នាំគ្នាទៅរាំច្រៀងក្បែរមាត់ស្រះអនោតត្តតាម ព្រះរាជបញ្ជារបស់បិតា។ ក្នុងពេលនោះទេវតាទាំងឡាយបានដឹងដំណឹងនោះហើយ ក៏នាំគ្នាឈូឆរទៅ ប្រជុំនៅព្រៃហេមពាន្តច្រើនមីរដេដាសពេញព្រៃទាំងមូល។ ពេលនោះព្រះរាជបុត្រី ក៏ឡើងរាំ ច្រៀងម្ដងម្នាក់ៗ ដរាបដល់អស់ ៤នាក់នៅសល់តែនាងលតា មួយពុំទាន់ច្រៀងកាលបើធីតាទាំង៤នោះ ច្រៀងចប់ហើយពួកទេវតាទាំងឡាយ ក៏នៅស្ងាត់ ឈឹង ឥតឮសូរស័ព្ទសាធុការឡើយ។
បន្ទាប់ពីនោះមកនាងលតាក៏ក្រោកឡើងរាម ស្រែកច្រៀងមានសំឡេងពិរោះ ឮណែនពេញព្រៃហេមពាន្តទាំងមូល លុះរាំច្រៀងចប់ហើយ ពួកទេវតាទាំងឡាយ ក៏ស្រែកឲ្យពរស័ព្ទសាធុការឮលាន់ កក្រើកញាប់ញ័រព្រៃហេមពាន្ត។ លំដាប់នោះនាងសុត្រាជាព្រះរាជបុត្រីពៅបង្អស់ នឹងស្ងើចអស្ចារ្យក្នុងចិត្ត ទើបសួរទៅនាងលតា ជាបងថា បងបានធ្វើបុណ្យដូចម្ដេចពីជាតិមុនបាន ជាមានរូបល្អ មានសំឡេងពិរោះមានប្រាជ្ញាច្រើន?។
នាងលតាប្រាប់ថាបានជាបងមានរូបល្អមាន សំឡេងពិរោះមានប្រាជ្ញាច្រើនដូច្នោះកាលពីជាតិមុន បងបានរក្សាឧបោសថសីលតាំងពីក្មេងដរាបដល់ចាស់ ពុំដែលឲ្យដាច់ធ្លុះធ្លាយម្ដងឡើយ។
ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ ខំសាងកុសល
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ